TE LAAT

'En nu moet het gaan gebeuren', zei hij (21 jaar) mij toen hij bij mij binnen kwam. Ik verwelkomde hem, de opmerking even negerend. Een tiental relaxte minuten later, kwam ik terug op zijn opmerking.

Hij vertelde mij de reden waarom hij bij mij was. Hij had al een paar keer ‘verkeerd gekozen’ en baalde daar heel erg van. ‘Iedereen’ om hem heen wist precies wat ze wilden met hun leven en hij niet. Zijn ouders wilden ook zo graag dat hij ergens in zou slagen. Stressniveau 8 / 10.

Hij is niet de enige die daar mee loopt. Heel veel jongeren ervaren deze druk. En vast ook heel veel volwassenen. Ons systeem vraagt om op vaste momenten – voor iedereen gelijk- te presteren, te kiezen, volwassen te worden, …

Ik vind dat vreemd en vooral heel erg jammer.

Vreemd, omdat wij allemaal unieke mensen zijn met onze eigen unieke invulling van het leven op ons unieke moment. Alleen is dat niet zo eenvoudig om daar in onze maatschappij invulling aan te geven. Zeker niet als je jong(er) bent en van je verwacht wordt om in de maalstroom mee te lopen… rennen eigenlijk.

Jammer, omdat ik zie wat ruimte, persoonlijke aandacht en een andere kijk op de zaken doet met de jongeren die ik hierover spreek. Ook met deze 21 jarige. Hij is de stress voorbij, heeft voor een heel eigen weg gekozen en is daar heel erg blij mee. Ook zijn ouders trouwens.

Deel op facebook
Deel op linkedin

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen